Tanzania deel 2

Ja lieve mensen, ik weet dat één ieder die dit leest zich om mij bekommert, voor mij een uiterst troostende gedachte, vandaar een up-date met het slechte nieuws: ik ben nog steeds beroerd van mijn verkoudheid. Gelukkig kan ik dit even bij jullie kwijt want van Victor krijg ik geen sprankeltje medeleven! Hij bestempelde het laatst als ‘gelukkig maar een klein verkoudheidje’… terwijl hij al dagen tegenover iemand zit die om de haverklap haar oogbollen eruit niest en al rochelend en hoestend zich hopeloos probeert te ontdoen van de aangekoekte korsten snot in haar keel! Maar dat terzijde..

Anyway, tijd voor Safari ☝🏻 🦁🦓🦏🦒🐘🐆🦏🦜🦛🐗

Om 5:00 in de ochtend maakte we ons klaar en liepen naar de receptie. Daar zouden we worden opgehaald door een taxi die ons naar het vliegveld van Zanzibar zou brengen om vervolgens naar het vaste land van Tanzania te vliegen waar we 6 dagen op safari zouden gaan.

Net als in de middag, in de avond, in de nacht en in de ochtend is het echt zooooo heet hier! Ik was dus nog flink herstellende van mijn pittige verkoudheid vandaar dat mijn interne temperatuurregelaar nog niet ‘je van het’ was. Zo ervoer ik die ochtend een zweetaanval IN een zweetaanval 🥵. Ik wist niet dat het kon.

We vlogen middels een super klein vliegtuigje met hierin 11 man over de Indische oceaan en over een groot stuk vaste land naar het vliegveld van Arusha. Arusha is de hoofdstad van de regio Arusha in het noorden van Tanzania. Het heeft een inwonertal van 271.000. Vanuit de ramen rondom in het vliegtuig konden we alles goed zien. Waar ik in een Boeing 737 er altijd vrij wel zeker van ben dat ik neerstort, zo voelde ik me in dit inimini vliegtuigje op een één of andere manier heel veilig.

Vanaf Arusha ontmoette we onze tourguide, Davi (op z’n Engels uitgesproken). Althans.. zo hebben we hem 5 dagen lang genoemd omdat we toen nog niet wisten dat hij elke laatste letter van een Engels woord inslikt. Het deed ons aan het einde van de trip ook twijfelen wat we nou wel en niet qua informatie goed hadden verstaan. Maar goed, ‘David’ dus, was niet alleen onze tourguide maar ook onze chauffeur van de Jeep EN onze beschermer tegen alle flora en fauna in de Afrikaanse wildernis. Deze moesten we dus te vriend houden.

Langs de weg van Arusha naar de eerste plaats van bestemming was ik al helemaal gelukkig toen ik de eerste savanaboompjes zag! SAVANABOOMPJES!! 😍 Maar er waren ook e-nooooorme cactus-achtig bomen te zien, en dikke vette vetplanten, en door het regenseizoen was alles groen! Groen, groen en nog meer gro….ZZZzzzzzz (zo, even slapen hoor, de autostoelen in deze Jeep liggen fantastisch!).

Ik werd wakker van het gehobbel toen we blijkbaar off-road gingen waar verder geen asfalt meer te bekennen was. En die hebben we vervolgens ook 5 dagen niet meer gezien of gevoeld.

Hoe dieper we het land in gingen hoe meer dorpjes van de Masai we vanaf de hoofdweg konden zien, zover je het een weg kan noemen met al die kuilen erin. De Masai is de naam die wordt gegeven aan een grotendeels nomadisch volk in Oost-Afrika, voornamelijk woonachtig in Kenia en Tanzania. De Masai slaagden erin om, ondanks de groeiende moderne civilisatie, hun eeuwenoude tradities te bewaren. We zagen ze veelal in de verte hun vee hoeden maar ook langs en over de weg liepen de Masai met hun kuddes koeien, schapen en geiten. Soms rende er plotseling een kalfje uit de kudde zo over de weg heen waar we flink voor moesten uitwijken. Het deed me meteen denken aan de duiven in Amsterdam. Die vliegen ook zo opeens de weg over om vervolgens pre-CIES half in het voorwiel van je fiets te landen waardoor je van schrik zodanig uitwijkt dat je bijna loodrecht de gracht inrijdt, ik althans.

Hoe dieper we het landschap inreden, hoe meer ik me besefte wat een enorme afstanden die mensen van de Masai stammen per voet moesten afleggen om bij het volgende dorpje uit te komen waar ze in contact konden zijn met de overige Afrikaanse bevolking zodat ze, ja, gewoon een zak chips o.i.d. konden kopen. Alles wat we om ons heen zagen was op een gegeven moment alleen nog maar groen, bomen en bergen. Maar ook veel plastic, in alle soorten en maten.

Aan de weg stonden veel kindjes naar ons te zwaaien en als we door één of andere hobbel wat langzamer moesten gaan rijden, hielde ze hun hand op of gebaarde dat ze wilde eten. Ik vond het lastig om in te schatten of ze nu echt honger hadden of gewoon wilde snoepen van de koekjes, pakjes fruitdrank en alle andere rotzooi die de dagelijks langsrijdende toeristen over het algemeen bij zich hebben. David vroeg ons om de kinderen geen eten te geven om het bedelgedrag niet te belonen.

De weg werd steeds slechter en slechter en we kregen zogezegd de whole experience. Wat bedoel ik daarmee?: hobbeldehobbeldehobbel-even gewichtloos-en…. BOEM! terug op de aardbol-hobbeldehobbeldehobbel…etc. En als je dan dacht dat het niet erger kon, bleek het toch nog te kunnen, zoiets. Ik vond het al bijzonder knap dat die auto al die klappen maar kon incasseren want hij piepte als een antieke buffetkast inclusief servies.

Op een gegeven moment was het dan zover en zagen we zebra’s…. ZEBRA’S!!!!!!! 🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓🤸🏻‍♀️🦓 Echt HEEL leuk!! 🤩

In de reisinformatie die ik thuis had doorgekregen, stond dat we tijdens de safari het beste camouflerende kleding konden dragen. Dacht ik het goed gedaan te hebben… bleek dat ik het toch niet helemaal had begrepen. Ik zag er eerder uit als lokaas voor The Big Five 😵

Voordat we aankwamen bij onze eerste bestemming zagen we vanaf de weg kleine groepjes dieren zoals zebra’s, antilopen en giraffen. De dieren stonden meestal op grote afstand als we ze zagen. Of ze vluchtte snel weg wanneer ze onze auto zagen stoppen en ze opeens een tele-lens uit het schuifraampje op zich af zagen komen. Van thuis had Vic onze camera meegenomen met mega inzoom lens en dat bleek achteraf mooie foto’s op te leveren. Ik had alleen niet gedacht dat hij pasfoto’s van die dieren zou maken…

Na 7 a 8 uur gereden te hebben, kwamen we bijna aan bij onze eerste bestemming, Lake Natron. Toen we kwamen aanrijden wees David ons op het meer die in de verte te zien was en als we goed keken, dan zagen we een rozige gloed over deze grote plas water heen liggen. En inderdaad, wat apart! Wat een mooi gezicht! Bleek dat de roze gloed veroorzaakt te worden door een een ontelbare groep flamingo’s 😍!! FLAMINGO’S !

Vlak naast het meer verbleven we in een tentenkamp wat een schitterend uitzicht gaf.

We waren de enige klanten op het terrein! We hadden een zwembad en het personeel voor ons alleen! Het regenseizoen blijkt voor veel mensen niet al te populair, later bleek waarom, maar dat wisten we toen nog niet.

In de avond maakte we ons klaar om aan te schuiven bij het diner in de, hoe zeg je dat?: ‘de oppertent’?! Deze stond een paar tenten verderop. In Tanzania gaat momenteel, net als in Nederland, al vroeg de zon uit. Vanaf 19:00 zitten we hier al in het pikkedonker. Gewapend met Malariapillen en een halve liter insectenspray met 50% Deet erin zijn we deze safari ingegaan and we are not afraid to use it ☝🏻! Dus wij sprayen ons van onder tot boven in. Blijkt dat mijn slippers spontaan beginnen op te lossen wanneer deze in aanraking komen met Deet! Dat wist ik toen niet.. dat weet ik nu wel.. heftig spul hey.

De volgende ochtend werden we wakker en schoven aan bij het ontbijt. Hier zeggen ze als je lekker hebt geslapen: ‘I was sleeping like a baby lion’. Als die uitdrukking staat voor een kakelvers nachtje slapen, dan heb ik geslapen als een stokstaartje met ADHD!!! En ik ben geen slechte slaper hè.

Het begon allemaal toen we de avond ervoor om 20:45 (ja vroeg man) in bed gingen liggen… we hoorde wat insecten die zich buiten de tent verzamelde, toen hoorde we aan de toename van het geluid dat het nóg gezelliger werd daar buiten en daarna kwamen de grote jongens aan die het feest compleet maakte door zo af en toe in volle vaart tegen het tentdoek aan te beuken. Mèèèn, ik schrok me steeds he-le-maal wild als er weer eentje bijna succesvol dóór het tentdoek leek heen te vliegen! Daarna werd het rustiger… en toen hoorde we, niet ver van onze tent vandaan, een geluid wat ik voor geen meter thuis kon brengen.. het klonk als gejank van een…. ja.. WEET IK VEEL!! En Victor wist het ook niet..!! Gad-ver-damme wat gebeurde daar buiten allemaal?! We konden horen dat er in de verte werd geantwoord met precies hetzelfde gejank en dat ging vervolgens over-en-weer. Toen het weer rustig werd zijn we in slaap gevallen waarna we kort erna weer wakker werden van hevig geklapper van de tentdoeken. Het voelde aan alsof iets die tent beet greep en zo even flink door elkaar schudde. Wat NU weerrrrrr?! Nou, onweer dus. En dan niet zo’n lullig Hollands buitje met een lichtflitsje erin, maar the African-way. Laat ik het zo zeggen..: ik was blij dat de onderkant van die tent zowel in cement was gegoten als vastgezet met circus palen in de grond. Maar goed, het zal er wel bijhoren dacht ik nog. We zijn op safari of we zijn het niet hè. De volgende ochtend bleek dit noodweer als ‘niet normaal’ te worden beschouwd en het gejank kwam van Hyena’s 😵! HYENA’S !!!!

Tot zeer binnenkort! Deel 3 is in de maak 💓

Kwaheri 💋

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s